Dawno, dawno temu, za wielką wodą, tam gdzie teraz jest kraina zwana Stanami, a kiedyś było ładnie, mieszkała sobie tchórzofretka. Tchórzofretka straciła swoich rodziców jak była mała. Od tego czasu wychowywali ją Indianie. Ponieważ tchórzofretka była bardzo pojętna, to bardzo szybko nauczyła się strzelać z łuku i polować na bizony. Chodziła razem z Indianami na polowania, nosiła dwa piórka w swoim pióropuszu i strzelała z łuku. Po polowaniu stare Indianki uczyły tchórzofretkę gotować bizona w pieczarkach. I tak żyła sobie w miarę szczęśliwie, gotując dla swoich czerwonoskórych braci i polując z nimi na bizony.

Jednak jedna rzecz nie dawała jej spokoju. Nie wiedziała co stało się z jej rodzicami i kim tak naprawdę jest. Indianie nazywali ją Bezimienną Tchórzofretką. Bezimienna też nie znała swojego prawdziwego imienia. I byłoby tak pewnie po kres jej dni, gdyby nie stała się okropna rzecz. Pewnego dnia stada bizonów odeszły i nikt nie wiedział co się z nimi stało. Rada starszych zebrała się w wiosce i zaczęła narady. Po długich rozmowach doszli do wniosków, co należy teraz zrobić i przedstawili je mieszkańcom wioski. Brzmiało to mniej więcej tak:

-Howk. Kula kula amgo dula, mrauk miauk miaum kici kici.

Co w wolnym tłumaczeniu znaczy mniej więcej tyle:

-Towarzysze, nie jest dobrze. Duchy naszych przodków są złe i ukryły bizony w zaświatach. Żeby wszystko wróciło do normy musimy urządzić Zbuszki-zaścianki (nazwa nie do przetłumaczenia oznaczająca spotkanie z duchami) i dowiedzieć się czego pragną duchy.

Jak widać po tłumaczeniu indiański język może przekazać wiele treści w niewielkiej ilości słów. Ale nie o tym chciałem mówić.

Bezimienna zgłosiła się jako pierwsza do spotkania z duchami. W sumie to zgłosiła się jako jedyna, bo cała reszta odważnych młodzieńców nie bała się bizonów, ale duchy sprawiały, że dostawali gęsiej skórki. Rada starszych przygotowała Bezimienną do obrzędów Zbuszków-zaścianków. Pomalowali jej twarz na różowo-chabrowy kolor, dali w ręce żółtego sera i resztę suszonego mięsa bizona. I powiedzieli, że ma iść do tajemniczej pieczary i siedzieć tam całą noc przy ognisku. Bezimienna ruszyła do pieczary.

Gdy już tam dotarła, zrobiła dokładnie tak, jak kazała jej zrobić Starszyzna. Siedziała tak całą noc z serem w jednej dłoni a mięskiem w drugiej dłoni, ale nic się nie stało. W końcu, nie wiedząc kiedy, Bezimienna zasnęła. Obudziły ją jakieś wrzaski i krzyki. Jak tylko otworzyła oczy ujrzała latającego ducha. Był cały zielony i świecący. I od razu zaczął uciekać. Bezimienna niewiele myśląc pobiegła za nim chcąc dać mu sera i zapytać co stało się z bizonami. Duch jednak szybko uciekał. W momencie kiedy Bezimienna myślała, że już jej ucieknie, zatrzymał się i powiedział:

-Szybciej Leonoro. Bizony nie będą czekały na Ciebie cały dzień. Musismy się pospieszyć.

Bezimienna zastanawiała się dlaczego duch nazwała ją Leonorą. Szybko jednak wyrzuciła tą myśl z głowy, bo musiała biec za duchem. Duch zaprowadził ją do ogromnej pieczary gdzie znajdowały się bizony. Były one bardzo smutne i przygnębione. Duch prowadził ją dalej, aż doszli do największego bizona, który leżał na boku i ciężko sapał. Wtedy duch się odezwał:

-Użyj swych mocy i ulecz bizona, szefa wszystkich szefów. Wtedy znowu stada wyjdą na pastwiska i będziecie mogli na nie polować.

-Ale Duchu! Ja nie mam żadnych mocy. Jestem tylko sierotą, którą zaopiekowali się Indianie.

-Jak to nie masz żadnych mocy? Jesteś córką Wielkich Szamanów Bizonów! Ja jestem duchem Twojego ojca i mówię Ci, Leonoro, że masz ogromną moc. Musisz tylko zajrzeć wgłąb siebie.

Leonora, bo w końcu dowiedziała się jak ma na imię, skupiła się bardzo mocno, wyciągnęła ręcę nad starym bizonem i nagle buch! Z bizona strzeliła kupa dymu i wyrósł mu drugi ogon. Ducha się tylko uśmiechnął i powiedział:

-Nic się nie martw. Za pierwszym razem zawsze wyrasta drugi ogon. Spróbuj jeszcze raz, tylko tym razem myśl o tym, że bardzo chcesz go uzdrowić.

I dokładnie tak zrobiła. Z jej dłoni zaczęła płynąć niebieska moc-światło. Po chwili stary bizon wstał i był już zdrowy. Wszystkie bizony zaryczały radośnie i poszły na pastwisko. Z Leonorą został tylko duch jej ojca oraz najstarszy bizon. Stary bizon wręczył jej insygnia Wielkiego Szamana Bizonów. Duch powiedział jej, że jest z niej bardzo dumny i żeby wracała do wioski i żyła szczęśliwie. Leonora się popłakała i powiedziała, że bardzo żałuje, że on, jej ojciec, nie może być z nią na codzień. Uściskali się i duch zaczął znikać - był to bowiem koniec obrzędów Zbuszków-zaścianków.

Leonora wróciła do wioski i okryła się chwałą. Cieszy się od tego dnia wielkim szacunkiem i każdy podziwiał jej umiejętości jako Wielkiego Szamana Bizonów. A ja jeszcze powiem coś, co ona mówiła mam Indianiom:

-Każdy z nas ma w sobie ukrytą moc - są to wasze umiejętności. Gdy już je odkryjemy - będziemy szczęśliwi.

Ostatnie wpisy

• Opony, konferencje, transport gdynia, wynajem autokarów Gdynia
• Sklep medyczny, implanty, psycholog, przecinarki taśmowe, obozy, konferencje Gdańsk
• Projektowanie wnętrz, bramy, żaluzje, stihl
• Noclegi warszawa, kraków, Kostrzyn nad Odrą, domek letniskowy
• Biżuteria artystyczna, zegarki, odzież reklamowa i ciążowa, krawaty
• Odszkodowanie, wynajem samochodów Warszawa, Gdańsk, gps, last minute
• Nieruchomości, Szczecin, mieszkania Bydgoszcz, czyli przygody małego sprzedawcy mieszkań
• Projektowanie sklepów i ogrodów, baseny kąpielowe oraz zabawki
• Krzesła, drzwi antywłamaniowe, soczewki kontaktowe, okna warszawa, wystrój wnętrz i mały robaczek.
• Tygrych i jego podboje

Opublikowano dnia Środa, 24 czerwiec 2009 o godz. 13:15 w kategorii Bez kategorii. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Możesz zostawić komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.